Yerinden edilen yüz binlerce kişi, başta barınma olmak üzere en temel ihtiyaçlara erişimde ciddi sıkıntılar yaşarken, sahada örgütlenen gönüllü dayanışma ağları, adeta hayatta kalma mücadelesinin omurgasını oluşturuyor.
2 Mart’ta başlayan saldırılar sonrasında 1 milyonu aşkın kişi evlerini terk etmek zorunda kaldı. Ancak bu nüfusun yalnızca sınırlı bir kısmı geçici barınma merkezlerine yerleştirilebildi. Büyük bir kesim ise sokaklarda kurulan çadırlarda ya da asgari yaşam koşullarından yoksun alanlarda yaşamını sürdürmeye çalışıyor.
BARINMA VE SAĞLIK EN KRİTİK İHTİYAÇLAR
Sahadaki tablo, krizin çok katmanlı yapısını ortaya koyuyor. Yerinden edilen nüfus için en acil ihtiyaçların başında barınma gelirken, sağlık hizmetlerine erişim ve gıda temini de kritik başlıklar arasında yer alıyor. Özellikle kronik hastalığı bulunan bireyler için ilaç teminindeki aksaklıklar, hayati riskleri artırıyor.
Gelir kaynaklarını kaybeden aileler için ise günlük beslenme dahi ciddi bir sorun haline gelmiş durumda. Artan fiyatlar, insani yardım çalışmalarının sürdürülebilirliğini zorlaştıran temel unsurlar arasında öne çıkıyor.
GÖNÜLLÜ AĞLAR SAHADA ETKİN ROL OYNUYOR
Bu ağır tabloya rağmen, farklı bölgelerde örgütlenen gönüllü gruplar, sınırlı imkanlarla geniş kitlelere ulaşmaya çalışıyor. Bu girişimlerden biri de aktivist Yara Sayegh ve ekibinin yürüttüğü çalışma.
Sayegh ve gönüllüler, sosyal medya üzerinden topladıkları bağışlarla Beyrut’ta kurdukları organizasyon aracılığıyla her gün yüzlerce kişiye sıcak yemek ulaştırıyor. Bunun yanı sıra kuru gıda, ilaç, hijyen malzemeleri ve temel yaşam ekipmanları da ihtiyaç sahiplerine dağıtılıyor.
Sayegh, sahadaki öncelikleri şu sözlerle özetledi:
“Sahada elimizden geldiğince yardım etmek için üzerimize düşeni yapıyoruz. Ancak en büyük ihtiyaç barınma, ardından sağlık hizmetleri geliyor.”
Artan maliyetlerin faaliyetleri zorlaştırdığını belirten Sayegh, hem finansal destek hem de gönüllü ihtiyacının her geçen gün arttığını vurguladı. Sürecin ne kadar süreceğine dair belirsizlik ise yardım çalışmalarını daha da kırılgan hale getiriyor.
SAHADAN YANSIYAN GERÇEK: “HİÇBİR ŞEYİMİZ KALMADI”
Yerinden edilen sivillerin ifadeleri ise krizin boyutunu çarpıcı şekilde ortaya koyuyor. Dahiye bölgesinden ayrılmak zorunda kalan Linda Taşviş, yaşadıkları durumu şu sözlerle dile getirdi:
“Hiçbir şeyimiz kalmadı. Ev kiraları çok pahalı. Savaş çok zor. İsrail’de insanlık yok, kimseye acımıyor. Bizi bu hale getirdiler. Yardım eden kimse yok. Gidecek yerimiz yok.”
Benzer şekilde evini kaybeden 70 yaşındaki Ali Hamadi de saldırıların etkisine dikkat çekerek, insanların sokakta kaldığını ve mevcut koşulların her geçen gün ağırlaştığını ifade etti.
SÜRDÜRÜLEBİLİRLİK KRİTİK EŞİKTE
Uzmanlara göre, Lübnan’daki insani kriz yalnızca mevcut yardımlarla yönetilebilecek bir tablo olmaktan uzak. Gönüllü inisiyatifler kısa vadede hayati rol oynasa da, uzun vadede uluslararası destek ve koordinasyonun artırılması kritik önem taşıyor.
Sahadaki gelişmeler, bölgedeki çatışmanın yalnızca askeri değil, aynı zamanda derin bir insani kriz ürettiğini açık biçimde ortaya koyuyor. Yerinden edilen yüz binlerce kişi için ise en temel beklenti değişmiyor: güvenli bir yaşam ve kalıcı bir barış ortamı.
