Arkadaşım, insan ormanı keser, dereyi betonla kapatır, denizi doldurur, vadiye bina diker. Sonra da sel geldiğinde felakete şaşırır. Oysa doğa, üzerine çizdiğimiz imar planlarına göre hareket etmez.
1931'de Çin'de yaşanan büyük seller, aşırı yağışların ve nehir taşkınlarının milyonlarca insanı etkilediği büyük bir felakete dönüştü. 2005'te ABD'de Katrina Kasırgası New Orleans'ı vurdu; koruma setlerinin yıkılmasıyla şehir sular altında kaldı. İnsan, doğanın gücünü hesaba katmadığında, kurduğu düzenin ne kadar kırılgan olduğunu acı bir şekilde anlıyor.
Bugün İstanbul'da, Kâğıthane'de, Vadi İstanbul'da yaşanan sel de aynı soruyu sorduruyor: Dere yataklarını daraltırken, doğanın yolunu betonla kapatırken suyun bir gün kendi yolunu arayacağını hiç düşünmedik mi?
Kur'an, Rum Suresi'nin 41. ayetinde şöyle der:
"İnsanların kendi elleriyle yaptıkları işler yüzünden karada ve denizde bozulma ortaya çıktı."
Ama arkadaşım, bir de işin başka bir tarafı var: Riyakârlık!
Bugün bu yazıyı okuyup "Evet, doğru söylüyor." diyenlerin arasında, yarın aynı yerde bir arazisi olsa her türlü dalavereyle imar izni almaya çalışacak olanlar yok mu? Başkasının yaptığına kızıp kendi çıkarı söz konusu olduğunda aynı şeyi yapmayacak mıyız?
İşte toplum olarak yüzleşmemiz gereken yer tam da burası. Kınıyoruz ama fırsatını bulursak kınadığımız şeyi biz de yapıyoruz. Sonra da kendimizi şu cümleyle avutuyoruz: "Aman, herkes yapıyor; ben salak mıyım?"
Değilsin kardeşim. Ama iki yanlış bir doğru etmiyor. Herkesin yapması, yanlışı doğruya dönüştürmüyor.
O yüzden, bir haksızlığı yalnızca başkasına yapıldığında kınama kardeşim. Fırsat senin eline geçtiğinde de karşı durabiliyorsan, işte o zaman gerçekten karşısındasın.
Çünkü doğa sadece zamanı bekler ve bir gün kendisinden aldığımızı geri alır. Vicdan ise insanın kendi kendine hesap vereceği günü bekler.
Doğadan kaçamazsın arkadaşım. Kendinden de!
