Arkadaşım Serhat Kılıç’ın evinde iki gün boyunca ölü kalması ve kimsenin bunu fark etmemiş olması, modern dünyanın suratına inen ağır bir tokat oldu. Serhat’a Allah’tan rahmet dileyelim; fakat onun bu sessiz gidişinin sana tuttuğu o karanlık aynaya bakmaktan da kaçma.
Bundan sonra gazetelerde ve sosyal medyada "evinde ölü bulundu" haberlerini çok daha sık okuyacaksın. Biyolojik yaşları genç ama ruhları çoktan toprağa girmiş insanların haberleri olacak bunlar. Buna alışsan iyi olur; çünkü bu felaketi adım adım, kendi ellerinizle inşa ettin.
Seni öyle bir tuzağa düşürdüler ki, kendi rızanla girdin o kafese:
Ya işte böyle kardeşim...
Ruhunun üzerindeki pembe tülü çekip çıkarma zamanı geldi. Sosyal medyanın süslü vitrinleri arkasında, tarihin en sessiz ama dehşet verici salgını yayılıyor: Yalnızlık.
Japonların bu manzaraya koyduğu ağır bir kavram var: Kodokushi. Yani "Yalnız Ölüm"... Kimsenin haberi olmadan, tek başına bir odada hayatın sona ermesi ve bedenin günler sonra bulunması.
Bu dram artık sadece bir "yaşlılık meselesi" değil; gençlerin, yüz binlerce takipçili popüler isimlerin bile kapısını çalacak. En can yakanı ise kimsenin günlerce onların yokluğunu fark etmemesi olacak.
Buna alışsan iyi olur, çünkü bu felaketi adım adım kendi ellerinizle inşa ettin:
Bireycilik Tuzağı: "En değerli sensin" yalanlarıyla bencilliği "kendine değer vermek" zannettin.
Tüketilen İlişkiler: Dijital dünyanın sunduğu sahte "sonsuz seçenek" illüzyonuna kanıp kimseye emek harcamadın; insanları harcanabilir gördün.
Eee yani … mi ?
Anlatayım; binlerce beğeninin ortasında, çalacak tek bir gerçek kapısı olmadan soğuk odalarda tek başına verilen son nefesler... Modern dünya bize özgürlük vadetti, fakat karşılığında insani bağlarını aldı.
Hadi bakalım.
Saat, araba, tatil, kıyafet, hikaye, manitacılık.
Yokuş aşağı.
