İnsan büyüdükçe bazı şeyleri daha geç anlıyor. Çocukken annelerin “abarttığını” sanıyoruz. Sürekli üşüyüp üstümüze hırka vermeleri, “bir şey yedin mi” diye günde üç kez sormaları, gece geç kalınca camdan yolu gözlemeleri… O zamanlar fazla geliyor. Sonra bir gün insan kendi hayatının telaşına düşünce fark ediyor: Kimse seni annen kadar düşünmüyor. Gerçekten kimse.
Anneler Günü biraz tuhaf bir gün aslında. Bir yanda çiçekler, kampanyalar, “anneye en güzel hediye” reklamları… Kapitalizm yine duyguların üstüne kırmızı kurdele bağlayıp vitrine koymuş durumda. Ama tüm o gürültünün altında çok sade bir gerçek var: Hayatımızdaki en sessiz emeğin sahipleri anneler.
Çünkü annelik çoğu zaman görünmeyen bir fedakârlık. Gece uykusundan, gençliğinden, bazen kendi hayallerinden eksilterek bir başkasını büyütmek. Hasta olduğunda sabaha kadar başında bekleyen kişi olmak ama kendisi hastalandığında “iyiyim ben” demek. Her şeyi yetiştirmeye çalışırken çoğu zaman kendini en sona koymak.
Bir noktadan sonra insan annesinin söylediklerini değil, sustuklarını da anlamaya başlıyor.
Yorulduğunu…
Kırıldığını
Endişelendiğini
Ama yine de güçlü durmaya çalıştığını.
Belki de anneleri özel yapan şey tam olarak bu. Kahraman gibi görünmeye çalışmamaları. Hayatı bütün ağırlığıyla taşırken bunu sıradan bir şeymiş gibi yapmaları. Çamaşır katlarken, yemek koyarken, saçımızı düzeltirken, “mesaj at da merak etmeyeyim” derken…
Bazı anneler bugün çocuklarının yanında olacak. Bazıları telefonda sesini duyacak. Bazılarıysa artık sadece hatıralarda yaşayacak. İşte insan en çok o zaman anlıyor bazı cümlelerin değerini. “Kendine dikkat et” sözünün aslında dümdüz bir temenni değil, içine ömür boyu kaygı sıkışmış bir sevgi biçimi olduğunu.
Anneler Günü’nü kutlamak bazen pahalı hediyelerle değil, gerçekten durup düşünmekle ilgili galiba. Bize hayatı öğreten insanların da insan olduğunu hatırlamakla. Yorulduklarını, kırıldıklarını, yaş aldıklarını görmekle.
Ve belki bugün, dünyanın bütün karmaşası arasında annemize biraz daha uzun sarılmakla.
Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıksa yerleri dolar. Bazılarıysa gidince evin sesi bile değişir. İnsan bunu büyüyünce anlıyor. Ne acayip düzen.
