Bayram günleri, takvimin bize sunduğu nadir duraklamalardır. Gündelik koşturmanın ortasında durup, dostların yüzlerine baktığımız, seslerini duyduğumuz anlardır bunlar.
Yıllarca hastane koridorlarında yürürken şunu gözlemledim, en derin ağrılar genellikle anatomik değildir. Omuzlarını düşüren ağırlık, kasların sertliği, soluk almanın güçleşmesi... Bunların arkasında çoğu kez yalnızlık yatar. Ayrılık yatar. "Beni duyan yok!" hissi yatar.
İyileşmenin bu hastalarda sırrı ne ilaçtır ne de teknik. Birlikteliktir.
Bayramlar, bu fizyolojik gerçeği toplumsal bir ritüele dönüştürür. Kapılar açılır. Sarılmalar uzar. Masalar büyür. Ve bir şey olur insanlarda. Bilimsel olarak ölçülmesi güç ama klinik olarak gözlemlenebilir bir durum. Beden yumuşar. Nefes derinleşir. Omuzlar hafifler.
Kurban ibadeti de özünde bir paylaşım eylemidir. Birinin fazlasını diğerinin eksiğiyle buluşturma fiilidir. Modern tıp, bu "verme" eyleminin bağışıklamayı güçlendirdiğini, oksitosin hormonunu artırdığını, kronik stresin kortizol yükünü azalttığını gösteriyor. Atalarımız bunu doktrin olarak öğretti. Biz artık bunu hücre düzeyinde de anlıyoruz.
Bu bayramda size bir önerim, kurbanın etinden önce, varlığınızı paylaşın. Bir komşunun kapısını çalın. Bir eski dostunuzu arayın. Bir yakınınızın elini sadece tokalaşmak için değil, gerçekten hissederek tutun. Bedeniniz bu dokunuşu hatırlayacak. Fasyanız (bedeni saran bağ dokusu) genişleyecek, diyaframınız serbestleşecek, sinir sisteminiz "güvendeyim" diyecektir.
Birliktelik, bedeni onarır. Çünkü biz, birlikte var olmak için tasarlanmış varlıklarız. Ritmimiz ancak başka bir ritimle buluşunca tam anlamıyla kendisi olur; tıpkı bir orkestranın enstrümanlarının, yalnız çalındıklarında müzik değil, sadece ses üretmesi gibi.
"Sağlık bir sanat işidir; yaşayan her varlık sanatçıdır. Ve hiçbir sanat, yalnız başına anlamlanmaz."
Bayramınız, bu derin güzelliği ile kutlu ve şifalı olsun. Kapılar açık, kalpler serbest, nefesler derin ve iyiliğe olsun.
Sevgi ile…
Dr. Şerafettin Özdoğan
@drserafettinozdogan
