Sevgili Manşet haber okuyucuları, bugün sizlere eski ve yeni siyasetçileri karşılaştıran bir yazı kaleme almak istedim; şöyle ki:
Tam 63 yıl geçmiş.
Demokrat Parti ile Cumhuriyet Halk Partisi'nin kanlı bıçaklı olduğu bir dönemde.
17 Şubat 1959 tarihinde...
Devrin başbakanı Adnan Menderes ve heyette bulunanlar
Londra'da bir kaza geçirdiler.
Uçakları düştü, 14 kişi öldü...
14 kişi öldü.
Aralarında Menderes'in de bulunduğu 10 kişi yaralı olarak kurtuldular.
Menderes tedavi olduktan sonra döndü.
Menderes'i karşılayanlar arasında İsmet İnönü de vardı.
İsmet Paşa, Menderes'e sarıldı, geçmiş olsun dedi.
Ara sıra tansiyon yükselse de bu siyasetçiler üstün kimlik ve kişilikli siyasetçilerdi.
*****
1960 ihtilalinden sonra hüküm giyen Celal Bayar, Kayseri Cezaevi'nde idi.
1963 yılında sağlığı bozuldu...
İsmet Paşa'nın başbakan olduğu kabine toplandı.
Bayar'ın tahliyesine karar verdi. Bu sürecin devamında İnönü, Bayar'ı ziyaret etti.
Sarıldılar, öpüştüler...
Bu arada,
İnönü, cezaevindeki DP'lilerin cezaevinden tahliyesi için af çıkardı.
Bayar da İnönü de siyaset ile mahalle dalaşını birbirine karıştırmadılar.
*****
3 yıl sonra Süleyman Demirel başbakan oldu.
Demirel'in Adalet Partisi'ne mensup bir vekil, İsmet Paşa'yı eleştirirken çok çirkin laflar söyledi.
Demirel, bu vekili makamına çağırdı, şöyle çıkıştı:
"İnönü'nün arkasında iki cephede savaş zaferi var.
Senin aranda ceketinden başka neyin var?"
Milletvekili gık bile diyemedi; ayrıca siyasi yaşamı kısa süre sonra son buldu.
*****
Bu liderlerden hiçbiri rakiplerinin kimlik ve kişilikleri ile oynamadı, oynatmadı...
Ağızlarından kötü bir söz çıkmadı. "Beyefendi ve Saygın" şahsiyetleri ile tarihe kazındılar...
*****
Bunları neden mi yazdım?
İçimden geldi. Siyasetin ciddi, saygın ve etik değerlerle bezenmiş bir sanat olduğunu...
Ya da olması gerektiğini...
Hatırlatmak istedim...
Anlayanlara saygılar.
