Geçenlerde bir kemancı dostum dert yandı. Muhteşem bir melodi çalmış, kaydetmiş ama videonun üzerine kocaman harflerle “Sonuna Kadar Bekle” yazmayı unutmuş. Sonuç? Etkileşim sıfır, kariyer bitti.
Çünkü artık kimsenin o muhteşem melodiyi bekleyecek sabrı yok. Bir piyanistin zamansız bir eser yapmasını takdir edecek vakti de yok; eğer kıyafetinin değiştiği o sihirli geçiş efekti yoksa, o eser dijital çöplükte kaybolmaya mahkumdur.
Müzik, o devasa, ruhu iyileştiren nehir, on saniyelik, trend bir ses dosyasına dönüştü. Biz o zamanlar müzisyen olmak için on bin saat kuralına inanırdık. Parmaklarımız nasır tutana kadar pratik yapar, armoninin derinliklerinde kaybolurduk. Enstrüman öğrenmek bir ritüeldi; bir kültürü, bir ruhu devralmaktı. Tebrikler, sanırım müziği gerçekten öldürdük. Ama hey, Reels çok iyi izlendi, değil mi?
Gençlere kızıyoruz, enstrümanlara ilgi duymuyorlar diye. Tabii ki duymazlar. Onlara yeteneğin alkış aldığını değil, aptallığın ve utanmazlığın sponsor aldığını gösterdik. Viral bir hesap için yıllar süren pratik değil, sadece bir ring light ve biraz utanmazlık gerektiğini öğrettik. Eskiden insanlar enstrüman öğrenirdi. Şimdi kafalarının üstünde beliren yazıyı parmaklarıyla göstermeyi öğreniyorlar. İkisi de el gerektiriyor, demek ki yeterli...
Bir gitarist arkadaşım dert yandı geçen gün: “Kendimi ifade edebilir miyim?” diye sormuş görünmez bir otoriteye. Algoritma cevap vermiş: “Evet, ama sadece 2.7 saniyen var.” 2.7 saniyede bir ruh nasıl ifade edilir?
Müzisyenleri kötü oldukları için kovmadık. Onları yemek yedikleri, seyahat ettikleri, otel masrafı çıkardıkları ve emeklerinin karşılığı olarak para bekledikleri için kovduk. Ve şimdi herkes buna 'Yeni Dünya' diyor. Yapay zeka geliyor, müzik sektörünü ele geçirmek için. Ama açıkçası, pek müzisyen bulamayacak. Biz onları zaten kovmuştuk.
Kültürü içerikle, yeteneği görünürlükle, müzisyeni yazılımla değiştirdik. Ama en azından paylaşım takvimimiz düzenli. Bir gün müzik kusursuz olacak. Hata yok, insanlık yok, müzisyen yok, ruh yok. Ve insanlar buna 'gelecek' diyecek.
Gelecekte çocuklar bir müzeye gidip cam bir bölmenin arkasındaki bir gitaristi görecekler. Rehber onlara, “Bu canlı, elleriyle müzik yapardı,” diyecek. Ve çocuklar şaşkınlıkla soracak: “Hangi uygulamayla?”
Telleri paslanmış gitarıma bakıyorum. Belki de en iyisi onu o tozlu köşede bırakmak. Çünkü 2.7 saniyelik bu dünyada, onun anlatacak çok uzun ve çok samimi bir hikayesi var. Ve kimsenin dinleyecek vakti yok.
