Yastayız…
Tüm yüreklerde birer ateş!
Ne oldu, ne oluyor bize?
Kahramanmaraş ve Şanlıurfa’da yaşananlar, çocuğun yalnızca okulda değil ekranlarda da büyüdüğünü; ihmalin artık görünmez bir dijital dünyada üretildiğini hatırlatıyor.
Oyun, vakit geçirme, sosyalleşme ihtiyacı ile aslında hiç de sosyal olmayan sahte platformlar kişiyi hem yalnızlığa iterken, hem de kişilik bozukluklarına sürükledi, sürüklüyor…
Yalnızlık sadece bir duygu değil; bedende ölçülebilir etkiler oluşturan bir durum. Uzun süreli yalnızlıkta stres sistemi sürekli aktif kalır. Bu da kortizol düzeylerini yükseltir, bağışıklık sistemini zayıflatır ve inflamasyonu artırır. Yani kişi kendini “sadece yalnız” hissetmez; bedeni de bu yalnızlığı yaşar.
Yalnızlık arttıkça stres, stres arttıkça yalnızlık artar. Üstelik kalabalıklar içindeyken bile…
Bir de isyan ve öfke var ki günümüz sanal ortamının körüklediği. Mafya ve kolay lükse özendiren diziler, frekans yerleştirilen, sözlerinde şiddet ve umarsızlık içeren şarkılar…
Dijital ortam, kişinin sadece zaman geçirdiği bir alan değil; kimlik, değer ve öfke örüntülerinin şekillendiği yeni bir zemin.
Bize sunulan algoritmalar, neyi görüp neyi hissedeceğimizi giderek daha fazla belirliyor; bu da duygusal yönelimleri sessizce dönüştürüyor.
Gözetimsiz ekran teması, yalnızlığı artırırken bağ kurma kapasitesini zayıflatabiliyor.
Bu yüzden mesele artık sadece “internet kullanımı” değil, dijital çağda kişinin nasıl bir insan olarak inşa edildiği sorusudur.
Daha birkaç gün önce bedensel sağlığın zihinsel ve sosyal iyilik ile olabileceğini anlatan bir yazı hazırlarken yaşadıklarımız ülkeye buzdağına çarpan Titanik etkisi yarattı.
Sarsıldık!
…
Eğitmenler, yönetimler, siyasiler, yapımcılar,, sanatçılar…
Toplumun her kesimi etik davranmaya, kendi alanlarında en iyisini yaparak sosyal sorumluluğa yönelmeli! Olması gereken de bu!
Soğuk suda boğulmadan!
Geç kalmış değiliz!
Sevgi ile….
Dr. Şerafettin Özdoğan