Geçen gün vefat eden Su bebeğe,
Mekânın cennet olsun...
Kimyada demir ne zaman ses bulur?
Ya fizikte hareket nasıl ses verir?
Ormandaki ağaç konuşur mu peki?
Hep birlikte kim hayat verir?
Zor soru; kolay cevaptır bunlar. Biliriz ama kıymet vermeyiz. “Bunlar da konuşur mu?” Bal gibi de konuşur. Demircinin kor demiri döverek yaptığı bir salıncak zinciri, bir marangozun ağacı rendeleyerek yaptığı oturak ve bir çocuğun üstüne oturup öne arkaya hareket ettirerek bir kıkırdama sesiyle ortak olur hayatta güzel olan ne varsa… Bir bebek, bir çocuk konuşturur; hayata dair ne varsa dilsiz.
Ölüm sessizdir sesli dünyada. Her doğumun tam karşılığıdır kısa veya uzun ömür sonrası. Dünya, toprağıyla kavuşur bedenimize ama toprak yakışmaz ne bana ne sana; hele hele bebek Su'ya...
Azrail her kapıyı çalar ansızın, hesap sordurmadan kendine… Ama işin rengi değişik şimdi... Yahu, Azrail, sen ne ara boş kaldın? Savaş mı bitti dünyada? Kin mi, nefret mi tükendi senin oralarda, geldin bir gece Su’nun yatağının başına...
Azrail, sen dur şöyle; Su bebeğin hayalleri var, oyun oynayacak yılları, bir fotoğraf kâğıdının tanık olacağı gülüşü, sesine eşlik edecek kuşların ötüşü...
Şimdi gitsen, 70-80 sene sonra gelsen... “Görmedim, bilemedim.” desen.
Su bebek de dönen dünyanın ayakta kalan alkışı olsa... Bak, kalbi nasıl küçük; elleri nasıl kimsesiz ve kendi nasıl masum... Ne canı var ki sana emanet edecek... Bir dua, bir isteği de mi hoş görmez Yaradan, Su bebeği severek...
Duyamadım... Çok mu çalışkansın sen? “Bugün olmaz.” desem, “Git dinlen.” desem, Su bebeğe bulaşma desem, “Sırası gelenlere, yaşı gelenlere git.” desem... Dinlemezsin değil mi beni? ... Dinlemedin de…
“Neden böyle?”
“Kader böyle.”
Su..stu bebek…
Sustuk hepimiz... Kahpesin felek...