Haber Ara

Milyonlarca haber arasında ara

Unutmak!

Unutmak!
Paylaş:
N

Kimi şeyleri unutmayı çok isteriz, kimisini unutmamak için elimizden geldiğince canlı tutarız; kimi zaman da fiilden özneye dönüşüp unutulanlardan olmaktan korkup unutulmamayı dileriz.

Bazen iyilikler unutulur, bazen kişiler, bazen amaçlar, bazen günler, özel günler, görevler, yapılacaklar, yapılanlar, söylenen laflar, verilen sözler...

Liste uzayıp gider böyle...

Bazı şeyler de unutulmaz ama! Haksızlıklar, kötülükler, ilkler, acılar, kişiler, emek verilenler, değerli olanlar, sevilenler, önemsenenler...

Bir uzun liste de buradan çıkar mı dersiniz?

Peki unutmak mı, unutulmak mı?

Aslında unutmak bazı meselelerde insan için şifadır. Unutmak bir yok sayma değil, sadece duygu dengesini oluşturmaktır çoğu zaman. Üstünden yükünü indirirsin. Sürekli taşımak zorunda kalmamak, unutup geçmek bazı durumlarda başarıdır. Zaten beynimiz de yükünü hafifletmek için koruma mekanizması gibi bazı şeyleri silmeye programlıdır. Yoksa geçmişin ağırlığından kimse ilerleyemeyebilir.

Tabi bu mekanizmadan sevdiğiniz insanın doğum gününü, verdiğiniz bir sözü korumanızda fayda var!

Hafıza güzel bir hazinedir. Neyi ne zaman çıkaracağını iyi tahlil edip güzel işlediğin sürece nimettir.

Olumsuz bir olayı, durumu unutmaya çalışma çabamız aslında bize yaşattığı duygudan kaçma çırpınışımızdır. Eğer geride bırakıp o duyguyu başka bir duyguya evirip bir denge kurabilirsek sadece hatıra veya geçmişte kalanlardan biri olacak. Zaten unutma çabası da beyhudedir. Çünkü her çaba aslında paradoks gibi yeniden tazeler o anıyı.

Söndürmeye çalıştığın ateşi körükle üflemeye benzer bu. Sen sönsün diye üflersin, ateşse daha da canlanır alevler göğe doğru dans ederek yanar da yanar... Halbuki kendi hâline bıraksan korlaşıp önce bir sızı, sonra da vakti geldiğinde küle dönecek.

Aslında unutmak, kendi içimizde verdiğimiz sessiz bir savaştır. Bazen bencilliktir, bazen de hayatta kalma biçimi. Kendi kabuğumuza çekilip geçmişin defterlerini kapatmaktır.

Ya unutulmak?

İşte o, bizim dışımızda yazılan bir senaryodur. İnsanın ruhunu en çok acıtan da belki budur; çünkü kontrolü bizde değildir. Bir zamanlar uğruna ömrümüzü verdiğimiz anıların, bir başkasının zihninde silikleşip gitmesi, varlığımızın o haritadan usulca silinmesi demektir. Unutulmak, yaşayan bir insanın yavaşça bu dünyadan buharlaşması gibidir sanki.

Ne garip değil mi? Bir yandan unutmak isteriz yüklerimizden kurtulmak için, diğer yandan unutulmaktan ödümüz kopar varlığımız kanıtlansın diye.

Belki de mesele hangisini seçeceğimiz değil; hafızanın bu iki uçlu keskin bıçağı arasında insan kalabilme, mutlu olabilme becerisidir. Ne tamamen silinip gitmek ne de geçmişin enkazı altında ezilmek...

Çünkü insan, hem hatırlandığı kadar gerçek hem de unuttuğu kadar hafiftir.

Yorumlar
1 yorum
Yorumlarınız editör onayından sonra yayına alınır.
Adnan güzel
14.11.2026 17:35
Arkalarda bir yerlerde kalan duygularımızı alıp en ön koltuğa oturtmuşsunuz sanki çok güzel emeğinize sağlık
WhatsApp
İhbar Hattı